در سال ۱۲۶۳ هجری قمری، برابر با ۱۸۴۷ میلادی، کابل با یکی از روزهای سخت و هراسانگیز تاریخ خود روبهرو شد. همزمان با عید سعید فطر، بیماری وبا در شهر شیوع پیدا کرد و بهسرعت زندگی مردم را تحت تأثیر قرار داد.
ترس از بیماری چنان گسترده شد که امیر دوستمحمدخان همراه با اعضای خاندان سلطنتی، کابل را ترک کردند و به چهارآسیاب در جنوب شهر رفتند. آنان در باغها و خانههای مختلف پراکنده شدند تا از شیوع بیماری در امان بمانند. بسیاری از خانوادهها نیز شهر را ترک کردند و به روستاها و اطراف کابل پناه بردند.
وبا اما به شهر محدود نماند. در قریهها و دهات اطراف نیز شمار زیادی از مردم جان خود را از دست دادند. در میان قربانیان، نواب محمدزمانخان بارکزی نیز بود که در جریان همین بیماری در کابل درگذشت. بعدها پسر او، شجاعالدولهخان، نیز در تاریخ این خاندان شناخته شد.
آنچه این رویداد را مهمتر میسازد تأثیری است که بیماری بر زندگی عادی مردم گذاشت. در روزگاری که امکانات پزشکی و راههای پیشگیری از بیماریهای واگیردار بسیار محدود بود، یک بیماری میتوانست شهر را از حرکت بازدارد. کار و فعالیت روزانه مختل میشد، رفتوآمد کاهش مییافت و مردم برای نجات جان خود از شهر فاصله میگرفتند.
تصور کابل در آن روزها آسان نیست؛ شهری که در روزهای عید باید پر از رفتوآمد، دیدوبازدید و شادی میبود، ناگهان با ترس و مرگ روبهرو شد. خانوادهها خانههای خود را ترک میکردند و به باغها و روستاهای اطراف میرفتند؛ در حالی که در بسیاری از خانهها، جای شادی عید را نگرانی و ماتم گرفته بود.
این روایت کوتاه مرا بهیاد روزهایی انداخت که ویروس واگیر کرونا در سرتاسر جهان شیوع کرده بود. کابل و دیگر شهرهای افغانستان نیز از این فاجعه در امان نماند. آنروزها، که سال ۲۰۲۰ بود مردم شاهدند که شهر کابل چگونه خالی از عابرین شده بود. مردم تا مجبور نمیشدند از خانههای خود برون نمیشدند. حتی روزهای عید که پیش از آن جنبوجوش میداشت در همان سال ساده گذشت و رفتوآمد اندک بود.
این روایت کوتاه مرا بهیاد روزهایی انداخت که ویروس کرونا در سال ۲۰۲۰ سراسر جهان را فرا گرفته بود. کابل و دیگر شهرهای افغانستان نیز از این فاجعه در امان نماندند. آن روزها، مردم شاهد بودند که چگونه شهر کابل از عابران خالی شده بود و سرکهایی که همیشه پر از رفتوآمد بود، خلوت و خاموش به نظر میرسید. مردم تا مجبور نمیشدند از خانههای خود بیرون نمیشدند و دیدوبازدیدها و رفتوآمدها به حداقل رسیده بود. حتی روزهای عید، که همیشه با جنبوجوش، دیدارهای خانوادگی و رفتوآمد مردم همراه بود، در آن سال بسیار ساده و خاموش گذشت.

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر