زهره شورانگیز، مشهور به هنگامه، از آوازخوانان شناختهشدهٔ افغانستان است که فعالیت هنری خود را از دههٔ ۱۳۵۰ خورشیدی آغاز کرد. او در موسیقی فارسی و پشتو آواز خوانده و با اجرای آهنگهای مشترک با احمد ولی، به شهرت گستردهای در میان علاقهمندان موسیقی افغانستان رسید.
زهره شورانگیز در ۱۲ عقرب ۱۳۴۰
خورشیدی، برابر با ۳ نوامبر ۱۹۶۱ میلادی، در شهر کابل به دنیا آمد. او در خانوادهای هنردوست
بزرگ شد. پدرش، غلامیحیی شورانگیز، در رشتهٔ سینما در هند تحصیل کرده بود و با
موسیقی نیز آشنایی داشت. مادرش، صابره شورانگیز، در مؤسسهٔ هنرهای زیبا، افغانفلم
و رادیو و تلویزیون افغانستان فعالیت میکرد.
پدرکلان او، محمد نادر، در شهر پلخمری
زندگی میکرد و به موسیقی علاقه داشت و رباب مینواخت. هنگامه بخشی از دوران کودکی
و آموزش مکتب را در پلخمری گذراند و سپس در کابل به تحصیل ادامه داد. او از کودکی
به آوازخوانی علاقهمند بود و در محیطی پرورش یافت که موسیقی و هنر در آن جایگاه
داشت.
هنگامه در سال ۱۳۵۴ خورشیدی، زمانی که ۱۴
سال داشت، به همراه پدرش به رادیو افغانستان رفت. در آنجا محمدابراهیم نسیم، مدیر
موسیقی رادیو، پس از شنیدن صدای او پیشنهاد کرد نخستین آهنگش ثبت شود. نخستین
آهنگی که اجرا کرد، بر اساس آهنگی از خانآقا سرور و با شعری تازه از ناصر طهوری
آماده شد و از برنامهٔ «نوای آهنگها» نشر گردید. او در آغاز با نام هنری «نوشین»
آواز میخواند. پس از مدتی، به پیشنهاد مادرش نام «هنگامه» را انتخاب کرد و از آن
پس با همین نام شناخته شد. هنگامه برای آموزش و پرورش صدای خود نزد استاد نینواز
شاگردی کرد. او در خاطراتش از رابطهٔ نزدیک خود با این استاد یاد کرده و گفته است
که نینواز در آموزش موسیقی و پیشرفت هنریاش نقش مهمی داشت.
هنگامه در اواخر دههٔ ۱۳۵۰ و اوایل دههٔ ۱۳۶۰
خورشیدی با احمد ولی، آوازخوان شناختهشدهٔ افغانستان، آهنگهای مشترک اجرا کرد.
این همکاری هنری با استقبال گستردهٔ شنوندگان روبهرو شد.
یکی از آهنگهای مشهور این دو هنرمند «گل
به دامان توام»
است که با آهنگسازی نینواز و شعر
عبدالاحمد ادا اجرا شد. از دیگر آهنگهای شناختهشدهٔ هنگامه میتوان به «شب لبان
داغ خویش»، «باران شوم تا ببارم قطرهقطره»، «آسمان باران ببار» و «با تو پرترانه
میشود دلم» اشاره کرد.
هنگامه همچنین در انسامبل سراندوی،
وابسته به وزارت امور داخلهٔ افغانستان، فعالیت داشت. در آن دوره، شماری از
نوازندگان و آهنگسازان برجسته با این گروه همکاری میکردند و هنگامه و احمد ولی
از آوازخوانان آن بودند.
هنگامه در سال ۱۹۸۱ میلادی کابل را ترک کرد و ابتدا به پاکستان رفت. او سپس در
آلمان زندگی کرد و در سال ۱۹۹۵
میلادی به تورنتوی کانادا رفت و در آن شهر اقامت گزید.
او پس از مهاجرت نیز فعالیت هنری خود
را ادامه داد و در برنامهها و کنسرتهای مختلف برای علاقهمندان موسیقی افغانستان
آواز خواند. هنگامه در سال ۲۰۰۵
میلادی برای اجرای برنامههایی به کابل و مزارشریف بازگشت.
در نوامبر ۲۰۰۸ میلادی، او جایزهٔ بهترین آوازخوان زن را در مراسم ATN Awards
دریافت کرد. همچنین در همان سال نامزد
جایزهٔ بهترین آوازخوان زن در برنامهٔ جوایز تلویزیون نور شد.
هنگامه در کنار آهنگهای فارسی، به
زبان پشتو نیز آواز خوانده است و آثارش در میان فارسیزبانان و پشتوزبانان
افغانستان شناخته شدهاند.
هنگامه در سال ۱۹۸۵ میلادی با احمد ولی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج پسری به نام
احمد مسیح است. زندگی مشترک آنها در سال ۱۹۸۹
به جدایی انجامید. او در دسامبر ۱۹۹۴
با ویس سرور ازدواج کرد و از این ازدواج دختری به نام سارا دارد. خواهرش فرشته سما
نیز از آوازخوانان شناختهشدهٔ افغانستان است و در عرصهٔ موسیقی فعالیت داشته است.

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر