یکی از خوشیهای کوچک و پر از هیجان کودکان دیروز، دیدن «حلوای سرسوته» بود؛ شیرینی سادهای که با آمدن فروشندهاش، گروهی از کودکان دور او جمع میشدند.
فروشنده معمولاً در کوچهها و نزدیک مکتبها میگشت و با صدای خاص خود خبر از آمدنش میداد. گاهی حلوا را روی چوب میکشید و با مهارت، در چند لحظه آن را به شکلهای گوناگون درمیآورد؛ از مرغک و پرنده گرفته تا تبر و کلنگ و شکلهای دیگر. همین شکلدادن به حلوا برای کودکان بخشی از لذت خرید بود؛ پیش از آنکه شیرینی خورده شود، تماشای دستهای ماهر فروشنده و انتظار برای شکلگرفتن آن، خود یک سرگرمی بود. برخی از فروشندگان هنگام کشدادن حلوا صدای مخصوصی نیز درمیآوردند و حتی برای کودکان شعر یا آواز میخواندند.
قیمت آن هم به اندازهای بود که یک کودک با پول اندکی که از پدر و مادر میگرفت، میتوانست برای خودش شیرینی بخرد. بعضیها آن را پیش از رفتن به مکتب میخریدند و بعضی دیگر در وقت تفریح یا هنگام رخصتی، تا راه خانه آرامآرام میخوردند. گاهی نیز کودکان در کوچه جمع میشدند و با همان شیرینی ساده، ساعتها سرگرم میماندند.
با آنکه فروشنده معیارهای صحی را مراعات نمیکرد و گاهی با دستان چرکین حلوا را به کودکان میداد، اما بهچشم کودکان نمیآمد. مهم، همان چند دقیقه خوشی بود؛ چند دقیقهای که با یک سکهی کوچک، یک تکه شیرینی و کمی خیالپردازی ساخته میشد.
برای برخی، حلوای سرسوته خاطرهی مکتب، زنگ تفریح، کوچه، دوستان و راه خانه است. خاطرهی روزگاری که خوراکیهای ساده، ارزش بیشتری در دل کودکان داشتند و یک شیرینی کوچک میتوانست تمام خوشی یک روز را بسازد. امروز شاید بسیاری از آن کودکان بزرگ شده باشند و آن شیرینی کمتر در کوچههای کابل دیده شود، اما یادش هنوز با یک تصویر، یک صدا یا حتی نام «حلوای سرسوته» زنده میشود.

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر