نوروز، این جشن باستانی و آیینِ نوزایی، در کابل قدیم با شکوهی خاص برگزار میگردید. هر سال، به افتخار آمدن بهار، میلهها و جشنهای گوناگون برپا میشد؛ برخی هنوز بهجا ماندهاند، لیک بسیاری به باد فراموشی سپرده شدهاند. این میلهها، هر یک نمادی از شادی، گردهمی خانوادهها و فال نیک برای سال نو بودند.
فهرست آن جشنها چنین است:
میله شاطرها
میله قولبهکشی
میله سمنک
میله باغ لطیف
میله سخی
میله داربازی
میله جبه
میله مندوی
میله شهید
میله نهالشانی
میله چهارشنبهسوری
در نوشتههای قبلی این میلهها را به تفصیل شرح دادهام، که هر یک از این آیینها، جلوهای از فرهنگ و زیست اجتماعی کابل بود؛ از شاطرها که با دویدن و چابکی، توان و قدرت جوانی را به نمایش میگذاشتند، تا سمنک که با شیرینی و آواز دستهجمعی، نوید برکت و فراوانی میداد. از میلهٔ سخی که رنگ معنوی و زیارتی داشت، تا داربازی که هنر و جسارت را در برابر چشمها مینهاد.
این میلهها آیینِ همبستگی و پیوند دوبارهٔ خانوادهها و محلهها بودند؛ فرصتی برای شادی، دیدار، و بازگشت به گذشتهای آشنا. امروز، بسیاری از آنها خاموش گشتهاند، لیک یادشان همچنان در حافظهٔ جمعی کابل زنده است و هر بار که نامی از آنها برده شود، بوی بهار و طنینِ خندههای مردمانِ آن روزگار در جان زنده میگردد.
اگر جشنی از لیست بازمانده باشد، لطف نموده بنویسید.
بامهر
سروشمهرنوشنیکزاد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر