Sroush Mehernosh nikzad | سروش مهرنوش نیکزاد

 

برگردیم به دهه‌ی دموکراسی. روزگاری‌که کلوپ‌ها یا هم نایت کلپ‌ها در کابل فعالیت می‌کردند. برای جوانان فعلی که جنگ‌ها، محدودیت‌ها و فضاهای تنگ سیاسی را پشت سر گذاشته‌اند، شاید باور چنین روزگاری سخت باشد. خوب و بد آن را می‌گذاریم به دیدگاه شخصی هر فرد. بیایید برگردیم به دهه‌ی دموکراسی، همان زمانی‌که زنده‌یاد شاه ولی ولی، ترانه‌ساز یکی از مشهورترین و خاطره‌انگیزین مکان تفریحی را در چهارراهی حاجی یعقوب بنا کرده بود، که تا نیمه‌های شب فعالیت داشت و یک مقصد محبوب برای صرف غذای خوب و لذت بردن از موسیقی زنده به شمار می‌رفت.

با شکل‌گیری فضای نسبتاً باز سیاسی و اجتماعی در دهه دموکراسی، شهر کابل شاهد گسترش هوتل‌ها و رستورانت‌های متعددی بود که برای پذیرایی از مهمانان داخلی و خارجی فعالیت می‌کردند. شماری از این مراکز به‌گونه شبانه‌روزی خدمات ارائه می‌دادند و حتی برخی خانه‌های شخصی نیز به هوتل یا مهمان‌خانه تبدیل شده بود؛ زیرا هوتلداری و رستورانت‌داری در آن روزگار از مشاغل پردرآمد به شمار می‌رفت. در این مراکز، انواع غذاها، نوشیدنی‌ها و برنامه‌های تفریحی در برابر پرداخت هزینه در اختیار مشتریان قرار می‌گرفت.

در میان این مراکز، رستورانت شهر غلغله در شهر نو کابل که متعلق به زنده‌یاد شاه‌ولی ولی بود، شهرت ویژه‌ای داشت. این رستورانت به سبب برگزاری برنامه‌های رقص و موسیقی زنده، یکی از پررفت‌وآمدترین مراکز شبانه کابل به شمار می‌رفت و شور و هیجان محافل آن سبب شده بود که نام «شهر غلغله» بر سر زبان‌ها بیفتد. فعالیت رستورانت معمولاً از ساعت هشت شب آغاز می‌شد و تا نیمه‌های شب ادامه داشت و آوازه آن حتی بر رستورانت‌های معروفی چون خیبر نیز سایه افکنده بود.

مراجعان این رستورانت عمدتاً از میان تاجران، افراد متمول، هنرمندان و چهره‌های شناخته‌شده جامعه بودند که گاه همراه دوستان و خانواده‌های خود در آن گرد هم می‌آمدند. گفته می‌شود شماری از این افراد بعدها در دوره حکومت کمونیستی در جناح‌های خلق و پرچم به مقام‌های دولتی رسیدند و برخی دیگر نیز در ساختارهای سیاسی پس از آن نقش‌هایی بر عهده گرفتند.

مرحوم شاه‌ولی ولی، مالک این رستورانت، افزون بر هوتلداری، صدای خوشی داشت و گاه در محافل خصوصی آواز می‌خواند و آهنگ نیز می‌ساخت. او ساختمان آن را به گونه‌ای طراحی کرده بود که یادآور خیمه‌های اقامتی مناطق گردشگری، به‌ویژه بامیان، باشد.

بر بنیاد روایت آقای سلام سنگی، هنرمند شناخته‌شده سینما و تئاتر افغانستان که خود از نزدیک با زنده‌یاد شاه‌ولی ولی و فعالیت‌های او آشنایی داشته است، علت اصلی بسته‌شدن این رستورانت اعتراض شماری از وکلای شورای ملی بود؛ زیرا رستورانت در نزدیکی مسجد حاجی یعقوب قرار داشت و فعالیت‌های شبانه آن با مخالفت برخی نمایندگان روبه‌رو شد. سرانجام، به دستور مرحوم موسی شفیق، صدراعظم وقت، فعالیت رستورانت متوقف گردید.

آقای سنگی همچنین یادآور می‌شود که شاه‌ولی ولی در اصل در حرفه عتیقه‌فروشی نیز فعالیت داشت و دکان او در مقابل مکتب ملالی، در چهارراهی صدارت، قرار داشت. به روایت وی، پس از بسته‌شدن شهر غلغله، شاه‌ولی ولی سه رستورانت دیگر به نام‌های خم زر، درواز و مغاره طلایی تأسیس کرد و فعالیت خود را در عرصه رستورانت‌داری ادامه داد.

با گذشت زمان، رستورانت شهر غلغله برای همیشه تعطیل شد و ساختمان آن نیز به تدریج رو به ویرانی نهاد؛ اما نام آن همچنان در حافظه جمعی کابل به عنوان یکی از مشهورترین مراکز تفریحی و هنری روزگار دموکراسی باقی مانده است.